|
Marszałek patrzy na zdjęcia ofiar katastrofy - fotografię 17 kwietnia 2010 r. wykonał autor poematu
Meldunek
(podpis do zdjęcia)
„Melduję komendancie dziś dywizjon cały.
Zadania nie wykonał lecz niebiańskiej chwały
dostąpić chce, choć za to, że się dał sformować,
by w imieniu rodaków pamięci dochować
tym, co nie mogli zginąć godnie - w walce, w bitwie.
Synów kraju najlepszych odwiedzić. W modlitwie
wspomnieć. A raczej, by modlić się do nich
aby nie wypuszczali Polski ze swej dłoni.
I u Pana Wszechświata za nią się wstawiali
by w Polakach ojczyzny miłość znów rozpalił.
Nikt z nas nie myślał przecież, że dziś tutaj stanie.
Lot się jednak nie skończył dobrym lądowaniem.
My wstecz nie spoglądamy, więc niech ci na Ziemi
Troszczą się odkrywaniem przyczyn i błędami.
Prawdy dochodzą – nie racji, tej czy innej strony.
Tylko prawda wyzwoli naród podzielony.”
„Witam cię prezydencie w niebieskiej ojczyźnie,
choć stawiasz się tu, myślę, o wiele za wcześnie.
Nie zapomniałeś zabrać z sobą także żony.
Naród tym dodatkowo został doświadczony.
A twoi podkomendni ? Tak młodzi niektórzy!
Większość jest w sile wieku. Wtedy praca służy,
nie zaś odpoczywanie. I to wiekuiste.
Zatem zdawaj mi sprawę, boć to oczywiste,
że Ojcu Niebieskiemu rzecz przedstawić muszę.
A potem poprzydzielać tak bezcenne dusze
do anielskich zastępów. Określić zadania.
Niecodziennie są w niebie takie powołania
- w sensie wojskowym myślę nie po duchownemu.
Choć widzę i duchownych co, nie wiedzieć czemu,
niektórzy są w mundurach, jako w czas wojenny.
Czy wiedliście ten oddział poprzez pył bitewny?
Jest też drugi prezydent, rektor, marszałkowie.
Wiele posłanek, posłów i senatorowie.
Są stanu sekretarze, inni urzędnicy.
Kilkoro „borowików” i czterej strażnicy:
Pierwszy chronił pamięci pomników i grobów.
Drugi pamięć przywracał na wiele sposobów.
Trzeci bronił praw słabych oraz pokrzywdzonych.
Złotówki wartość czwarty wciąż strzegł niestrudzony.
Dziesięciu generałów, co PAN powie na to.
Sami pierwsi w ojczyźnie ale także w NATO
ważnymi byli. Mogli być pierwszymi.
Jednak droga awansu skończona na Ziemi.
Teraz tylko ksiądz Jerzy może ich nagrodzić,
za wsparcie w odpieraniu dobrem zła powodzi.
Jest zacnych osób tyle co to życiem swoim
już uchyliły skrzydła niebieskich podwoi.
Wiedzie ich pani Anna. A jej głowa siwa
nie gołąbka lecz Orła Białego przyzywa.
Kogóż widzę? Sobowtór mój w własnej osobie.
Lepiej było błaznować, kpić, folgować sobie
albo „ałtorytety” wspierać różnorakie,
niźli wcielać się we mnie, który jestem znakiem
niezgody na to wszystko co Polskę osłabia.
Wszak ta słabość sąsiadów ośmiela i zwabia.
Najważniejsi wyprawy waszej uczestnicy.
To ci których łez, modlitw nikt już nie policzy.
Oni zbrodnią wojenną tak osieroceni,
dzisiaj sami sierocą płaczących za nimi.
A kondukt ten zamyka, jak obyczaj każe,
ostatni co był pierwszym, choć nie marynarzem.
Kapitan. Z nim załoga. Trzech plus trzy – do pary.
Służyli wam do końca. Nie stracili wiary.”
„Sam widzisz, przypadkowych osób ze mną nie ma.
Za każdą mogę ręczyć rękoma obiema.
Wprowadź nas zatem wodzu w te podniebne izby.
Do tej Polsce od wieków przynależnej, iżby
chętnie nas tam przyjęto, pracę dano taką,
która służyła będzie ojczyźnie, Polakom.”
Jeszcze tylko epilog. Skąd taka rozmowa?
Na Placu Piłsudskiego zasłyszane słowa.
Siedemnastego kwietnia pamiętnego roku,
przed pomnikiem Marszałka, ledwie kilka kroków,
ołtarz stanął. Stąd bliskość wszystkich tych postaci.
Zdań padło znacznie więcej, część słuchacz utracił.
Druga strona ołtarza, dla polskiego wodza,
była jak ikonostas co wiernych odgradza
od stołu ofiarnego. Wtedy nasi bliźni
widnieli na ołtarzu. To ołtarz Ojczyzny.
Opisawszy genezę, wiersz zakończyć muszę.
Wiemy już kto w komendę wziął rodaków dusze.
Lecz przecież tu, na Ziemi, dzieło ich zostało.
Nie tylko, jak po bitwie, rozszarpane ciało.
I skazaniec ostatnie życzenie wygłasza.
Im nie starczyło czasu. To już sprawa nasza:
Dzieło wszystkim przyswajać. I kontynuować.
Trzeba brać się do pracy. Testament wykonać.
Jerzy Łapkiewicz
4 kwietnia poemat "Meldunek" odczytali jego autor Jerzy Łapkiewicz ( pierwszy z lewej), prezes Klubu Literackiego "Aspekt" Zofia Walas i poseł Jarosław Rusiecki
WŁADYSŁAWA SZPROCH Z KIELC ( I nagroda)
" SMOLEŃSKI DYPTYK"
Poległym pod Smoleńskiem 10.04.2010
1 MGŁA
Przeorali śmiertelne lądowisko
Jak rolnik pole powykopkach
Lecz niekrobiowych ostańców
A krwawych tkanek szukali
Nie szukali korzeni życia
Ale strzępów nagłej śmierci
Zbiorowo spojonych z wiecznością
Szukali skrwawionych ziaren
Zktórych już nic nie wyrośnie
Jeno relikt narodowej przeszłości
Rodzinny talizman
Dowód w sprawie
I gorzka łza
Na źdźble trawy
Przeorali smoleńską ziemię
Użyźnioną krwią rzeczy pospolitych
Pozbierali szczątki przesiali grudki
By oddzialić to co ruskie
Od tego co polskie
Ale dziewięćdziesiąt sześć imion
Z nagła wbryłowziętych
Milczy mglistą lotność
Ostatecznych sekund
Osiadła nad zgliszczowiskiem
Zasłona zabójczej mgły
Dziś powiewa chustą Weroniki
Lecz to o wieki za późno
By zetrzeć perlisty strach
Z przerażonych twarzy tych
Którym tamten świat
Jeszcze nie zdążył się przyśnić
II PRAWDA
Nie ma światła prawdy
bez cienia wątpliwości
/Trocki/
Frunęli szybciej
Od stukotu serc
Chcieli ogłosić światu
Prawdę obiektywną
Program dopięty
Jak prezydencki krawat
I generalski guzik
Słowa przemyślane proste
Jak katyńskie sosny
Jak bezimienne krzyże
Sfrunęli szybciej
Od mrugnięcia powiek
Uśmierconą prawdę
Wykrzyczał za nich świat
Dziś ten świat szuka z mozołem
Choćby ułamka tej prawdy
Która ich powietrzną przestrzeń
Wbiła na wieczność
W ciszę smoleńskiej
Ziemi
Zwiędły już kwiaty na mogiłach
Wygasły żałobne znicze
Biało - czerwone wciągnięte na maszty
Wyschły narodowe łzy
Pod warszawskim krzyżem
O który sejmowi politycy
Toczą dziś spór z narodem
I nie ma takiej prawdy
Która ma jedno oblicze
I nie ma tu takich słów
Które tłumaczą
Wszystko
ANNA PILISZEWSKA z WIELICZKI ( II nagroda)
"PIEŚŃ O ROZPACZY - KATYŃ 2010"
Drzewa owego roku puściły już pąki.
Lasy szumiały sennie.W gałęzi lichtarzach
Zabłyszczały misterne pajęczyn pierścionki
I zieloność pełzała po pastwisk ołtarzach
I w ten czas prześwietlony naiwnym promieniem
Słońca, które igrając, klei się do powiek,
Żeby świecę zapalićtym, którzy jej godni,
Wyruszyli podniebni historii świadkowie
I stało się, że ziemia westchnęła jak człowiek
I czas koło zatoczył - odtworzył się dramat -
I świat zamarł zdumiony w modlitwie i krzyku,
Jak bolesna litania nagle wpół urwana
WIOLETA PURSKA z NOWEJ SŁUPI ( III nagroda)
" LACRIMOSA"
Śpiewają pieśń żałobną brzozy
Szemrze jej smutek wiatr
Rozbrzmiewa dzwon cierpienia
W smoleńskim lesie zatrzymał się czas
Ponad jarem zawisła Pieta
Płacz matko Polsko
Nad swoimi dziećmi
Które leżą jak Chrystus
Na twoich kolanach
Krzyżu narodowego cierpienia
Nie utrać kropli krwi
Objaw prawdę i zachowaj wolność
Płacz matko Polsko
Lacrimosę uslyszy świat
|
